اقتصاد ایران در سالهای اخیر با انباشت مجموعهای از چالشهای ساختاری از جمله ناترازی انرژی، فرسایش سرمایه، کاهش قدرت خرید، افت سرمایهگذاری و محدودیت در تعامل با اقتصاد جهانی مواجه شده است؛ چالشهایی که تداوم آنها هزینه حفظ وضع موجود را افزایش داده و اصلاحات مقطعی را با محدودیت بیشتری روبهرو کرده است. در چنین شرایطی، پرسش اصلی دیگر صرفا چگونگی بهبود یک یا چند شاخص اقتصادی نیست، بلکه چگونگی تغییر مسیر اقتصادی است که بخشی از ظرفیتهای تولیدی و سرمایهای آن در طول زمان فرسوده شدهاند. سهگانه ژاپنی «کایزن، کایکاکو و کاکوشین» میتواند چارچوبی برای فهم سطوح مختلف تغییر و تمایز میان بهبودهای تدریجی، اصلاحات ساختاری و تحول بنیادین فراهم کند. مسیح میریها، فعال زنجیره تامین صنایع، با استفاده از این چارچوب، ضمن بررسی ریشههای فرسایش ساختاری اقتصاد ایران، بر ضرورت اصلاحات داخلی، بازتعریف مناسبات اقتصادی با جهان و ایجاد «اکسیژن ارزی» برای فراهمکردن فضای لازم جهت سرمایهگذاری و رشد تاکید کرده است.